De start van een coachingstraject

Aarzelend komt hij binnen, ik krijg een voorzichtige hand en een snelle blik. Vervolgens loopt hij naar de gereed staande stoel, eerst schuift hij zijn stoel naar achteren dan gaat hij zitten en hij slaat zijn ene been over de andere. Hij draait een beetje en zit haast schuin tegenover me. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Wat komt hij doen? Is het vrijwillig of is hij gestuurd door zijn baas? Gelooft hij in coaching of vindt hij het maar onzin en zit hij er alleen omdat het moet.
Rustig ga ik zitten en stel mezelf voor. Vervolgens vertel ik hem over privacy, de zaken die ik zijn baas zal rapporteren en dat wat echt tussen ons zal blijven. Er komt iets meer ontspanning over hem maar hij blijft erg op zijn hoede. Ik ga koffie halen en laat hem even tot rust komen. En dan komt de vraag: wat kan ik voor je doen?
Aarzelend vertelt hij zijn verhaal; zijn leidinggevende heeft hem gezegd dat hij beter met hem moet communiceren. Geregeld is niet duidelijk hoe de stand van zaken is in projecten, en juist op kritische momenten informeert hij zijn collega’s niet. Ook is hij moeilijk bereikbaar en reageert niet snel genoeg op mails. Het verhaal komt er moeilijk uit, de weerstand om bij mij in de kamer te zitten is voelbaar. Bij doorvragen blijkt dat hij het helemaal niet eens is met de opmerkingen en dat hij vindt dat hij zijn werkzaamheden naar behoren doet. Juist omstandigheden op de afdeling maken dat er geregeld een aantal onduidelijkheden over projecten ontstaan maar daar heeft hij geen invloed op.
Ik beweeg me naar voren, schuif iets aan, haast ongemerkt gaat hij verzitten en gaat iets naar achter. Nee, hij zit er duidelijk niet voor zijn plezier.
Mijn gedachten gaan naar een film die ik ooit heb gezien, een film die laat zien hoe meisjes met elkaar praten en hoe jongens elkaar verhalen vertellen. Al van jongs af aan is het verschil groot. Meisjes kruipen haast tegen elkaar aan kijken in de ogen van de ander en praten honderduit. Jongens daarentegen zitten naast elkaar, liefst met een beetje ruimte ertussen en kijken in de verte. In de loop der jaren leren wij allemaal om voor een gesprek tegenover elkaar te gaan zitten aan tafel. Er is echter een groep mannen die dat niet prettig vindt, ze gaan graag wat schuiner zitten, vinden het fijn om te werken met een bord aan de muur of met stukken papier op de tafel waar de blik dan heen kan gaan.
Ongemerkt ga ik wat bijdraaien, iets schuiner zitten en sla mijn benen over elkaar. Dan leg ik een aantal papieren op tafel. Samen kijken we ernaar, ik voel rust ontstaan. Het eerste stapje is gezet, ik krijg te horen dat er een paar dingen zijn die hij eigenlijk ook wel beter zou kunnen doen…..De coaching is gestart.
Mieke Steenbergen